my blue-eyed amie with an incredible laughing colorful aura has started a blog… see it here
Monthly Archives: September 2011
Xu Zheng Photography
0
.
Կույր է փիղը իմ, փոշու մեջ թաղված և մրջյուններն են ծորում նրա հոնքերով: Տխրադեմ մի տուն նայում է նրան: Տան մեջ հևում են, փռշտում, նրանք` անմոռացները: Այգում քայլելիս ասում խաղողին “Արև” և հետո նորից լացում, գրկում ծառերին: Այգին ես մաքրում էի մեռած քարերից ու նետում ծեր կնոջը, ով դանդաղ կաղալով մոտենում է ինձ, վարսերիս դիպչում: Հին փափուկ երազ լացակում ամպի, մուգ կապույտ հագած, որ ասում էր ինձ` ես ծառ եմ դառնում: Դառնահամ մի հաբ հնության հոտով կուլ եմ տալիս ես ու գրքերն իմ այլևս աստիճանաձև չեմ դասավորում: Եվ չեմ մտածում ես լուսնի մասին: Բարի դեմք ուներ, ժպիտ…Տվեց թաց փողոցներին, ցեխոտ մայթերին, և այժմ մարդիկ քայլելիս նայում են նրան, թքում երեսին: Ուզում եմ փախչել, բայց բալուլ եմ ես: Այս հին երազում կույր է փիղը իմ:
Ani Boghossian©
Location, Location, Location by Gabriel Gadfly
photo by Kris Van de Vijver
I could have kissed you
under cherry blossoms,
pale petals drifting down
like the trees wanted to
pretend they could be
snowclouds.
I could have kissed you
in the rain, drenched to
our bones and not even
caring that the skies
opened up above us
and tried to wash us out.
I could have kissed you
in a clearing in the most
secluded woods, with
just the sound of wind
rustling through the leaves
and a few voyeuristic
finches peeping at us.
Instead, I kissed you
in the parking lot of a
Waffle House, just shy
of 2 a.m. in the middle
of a hectic week, with
our waitress grinning
at us from the other
side of the window,
because, honestly,
how could I not?
This poem © Gabriel Gadfly. Published May 11, 2011
Hayastan by Alan Whitehorn
photo by Cinnamon Girl
We journey in search of a path,
back to Ararat,
back to my ancestors’ village,
along centuries-old trails
that meander across the dry, rocky landscape
that I call my homeland.
To cradle a bit of soil
amidst my weathered fingers
that have been numbed
from too much pain.
And so,
I caress the soil to my face
to feel one last time
my Hayastan,
my precious Hayastan.
Coffee Paradoxes by Alan Whitehorn
photo by Marija Kovac
In a society so poor,
what is striking
is the number of stores selling large flat screen TVs.
In a society with so much pollution,
what is puzzling
is the number of disposable plastic bags for everything.
In a polity where the state-media attempt to control the message,
what is challenging
is the number of cell phones.
In a society with such persistent poverty,
what is shocking
is the multitude of high-end coffee shops.
Perhaps in those smoke-filled cafes,
they reflect on these paradoxes.
Or maybe,
they just sip their coffee.
Heart Land
photo by Sasha Nikitin
What heart is a heart of a crimson whale?
When waling comes down a tormented leaf
No one falls
Nothing crumbles
My heart is a leaf.
I see a sea while an old man sighs.
Trembling eyelid
Of sleeping ailed
Choke it away.
A door in a door pushes through winds
And a wind to wind down all winds
I am a wounded OX
A deaf cry of someone’s self
I should sit down
If I stand up
Hand me your mirth, your crippled masses.
Ani Boghossian©
