To Cornelius



Dear Cornelius,

I have so much to write to you… stories, proses, letters, confessions… I don’t feel like doing it right now though. I’m sorry.
I don’t know why I feel this way. Really. I am so slow and time is so fast… it’s like I’m waiting for something. I feel good about the future, no matter how I feel right now.
…I don’t know if you exist Cornelius, I wish you did, and could read this and answer me…
I feel lonely.
Funny, isn’t it? I always say I love solitude. But I feel lonely even in my mind. I have no one there… not right now at least.
There once used to be a voice there and I never felt lonely… that voice was mine, probably, but now I’m silent and that voice is gone too… I feel like I have no one in the whole universe. I feel really sad. I wonder if God feels the same way.
I know He is always with me. But He is silent now… I try to pray, I really do. But I fail….
Cornelius, I think that if you wrote to me, I would be a bit happier. But you don’t exist.

Listening to Jeff Buckley _ Lilac Wine

Երբ ինձ ոչ ոք չի տեսնում.. by Nare Vardanyan 26.05.2010



Skellig…

Originally uploaded by Steering for North

Ինձ չեն տեսնում վաղ առավոտյան…դուք դեռ քնած եք,պատուհանս`փակ: Բացում եմ աչքերս ու վայրկենական դուրս թռնում անկողնուց..կարծես եթե այդ պահին չանեմ, այլևս չեմ համարձակվի: Մտքումս միշտ ինչ-որ անվերծանելի երգ կա, որ համեմում է ուղեղիս գորշ նյութը ..ինչ երազ եմ տեսել` միայն ես գիտեմ…քաղց եմ զգում..սուրճ եմ ուզում…բոբիկ գնում եմ խոհանոց…լույսը չեմ վառում. Իմ առավոտն ու էլեկտրականությունը իրար չեն սիրում..…թեյնիկի ձայնը …սուրճը..տեսնես` պանիր կա տանը..կամ խնձոր..ու ինչ-որ բան, որ կարդամ… տառերի կույտ, հիմնականում հեքիաթներ… Ռոդարի եմ սիրում…ինքը լավն ա…դեռ չարթնանաք, խնդրում եմ …քնաթաթախ եմ , բայց երջանիկ..ինձ ոչ ոք չի տեսնում…

Ինձ չեն տեսնում , երբ հրապարակից Հյուսիսային Պողոտայով կամ Աբովյանով տուն եմ գնում..արևոտ հպումներ եմ զգում..բայց ամառային չեմ հագնված..չմեկնաբանված դեմքերի ամբոխ..ուզում եմ կանգնել ու խոսել Ձեզ հետ..հա հենց Ձեզ..լավ, կներեք ,տիկին, տեսնում եմ` իմ հավեսը չունեք…իսկ, Դուք…Ձեր կեդերը հուսադրող էին, իսկ սանրվածքը..չէ, դուք կարևոր այլմոլորակայիններից եք..ինձ նման չեք..Դուք չեք խոսի ինձ հետ, ես Ձեզ չեմ կարողանա սիրել…պապիկ ջան, մի տխրի, բոլորս էլ զգում ենք այս անիմաստ փոշին…
գիտեմ, դու ինձ չես լսում կամ հասկանում…բայց քո քայլվածքից էլ չկա քաղաքում..ու աչքերից էլ չկա…քեզ սիրեցի, կներես , որ դու չգիտես դա…քեզ պետք էլ չի իմանալ…
Այ դուք, չէ , դուք չէ, ձեզնից աջ քայլող երեխան հաստատ երաժիշտ կդառնա…մտածում եմ.”եթե հենց այստեղ ուշաթափվեի` Թումանյան Աբովյան խաչմերուկում”….ով կմոտենար?, կնկատեին?…երևի…չէ, բայց տուն պետք ա գնամ…հագեցած եմ, բայց երջանիկ..ինձ ոչ ոք չի տեսնում…

Ինձ չեն տեսնում…Կաթողիկեի քարերը սիրում եմ, ու զանգակի ծայրը, որ իջնում է անկյունագծով…ու սիրում եմ իմ տուփիկը` սենյակս տխուր մոլբերտով…մի տեսակ էլ իր կարիքը չունեմ …բաց փայտագույն պահարանիցս կախված են մանր կավե իրեր ու իմ բեջերը տարբեր հանդիպումներից ու կոնֆերանսներից..բոլորի վրա նարե ա գրված…բայց իմ մասին չի ..
“որտեղ է մահանալու արևը”…Անդրեա ջան,.հազար եմ ասել`արևները չեն մեռնում …
Ուզում եմ հաճախ լինել ´երբ ինձ ոչ ոք չի տեսնում´ում..///

Music: Andrea Bocelli ” Le Tue parole”
Location:Home
Mood: vat chi…